varthabharthi


ವಿಶೇಷ-ವರದಿಗಳು

ಕೋವಿಡ್ ದುರಂತದ ಕುರಿತು ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್

‘‘ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವುದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ದಮನ’’

ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ : 6 May, 2021
ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ (ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ: ರಾಜಾರಾಂ ತಲ್ಲೂರು)

ಜನ ಇಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಘಾತ, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಅಪಮಾನಗಳ ಆಳವನ್ನು ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ, ಮೋದಿ ಮತ್ತವರ ಪಟಾಲಂ ನಮಗೆ ದೂರು ಹೇಳಬೇಡಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದೆ.

ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, 2017ರ ಚುನಾವಣೆ ವೇಳೆ ಧ್ರುವೀಕರಣವನ್ನೇ ದಾಳವಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ರಾಡಿ ಎಬ್ಬಿಸಲು ಕಣಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದ ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಅಲ್ಲಿನ ಸರಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾ, ಆ ಪಕ್ಷವು ಮುಸ್ಲಿಂ ಖಬರಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಸ್ಮಶಾನಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ದೂರಿದ್ದರು. ನಂಜು ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಟೀಕೆಯ ಕೂರಂಬು ಕೂಡ ಜನರ ಭೀತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತಿತ್ತು. ‘‘ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಖಬರಸ್ಥಾನ ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ ಕೂಡ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.’’ ಎಂಬ ವಾದದ ಮೂಲಕ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವರು ಕಲಕಿಹೋಗಿದ್ದರು.

ಜನ ಆ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಾದವರಂತೆ ‘‘ಸ್ಮಶಾನ ಸ್ಮಶಾನ’’ ಎಂದು ಬೆಂಬಲ ಘೋಷ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಈಗ ಅಂತರ್‌ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮುಖಪುಟದಲ್ಲೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಸಾಮೂಹಿಕ ಚಿತೆಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಭಯಾನಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ತಂದಿರಬೇಕು. ಈಗ ಅವರ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಖಬರಸ್ಥಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಮಶಾನಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ, ಅವು ಆಯಾಯ ಊರಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಗಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಥವಾ ಅದನ್ನೂ ಮೀರಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿವೆ.

‘ವಾಶಿಂಗ್ಟನ್ ಪೋಸ್ಟ್’ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ, ತನ್ನ ಸಂಪಾದಕೀಯದಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ದುರಂತವೊಂದಕ್ಕೆ ಸನ್ನದ್ಧವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ‘‘130 ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಭಾರತವನ್ನು ಸೋಂಕಿನ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರಿಸಬಹುದೇ?’’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿತ್ತು ಮತ್ತು ಭಾರತದೊಳಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿರುವ ಕೋವಿಡ್ -19 ವಿಧಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾ, ‘‘ಅದು ಸುಲಭವಲ್ಲ’’ ಎಂದಿತ್ತು. ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯುರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಕೊರೋನ ವೈರಸ್ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಆ ಸಂಪಾದಕೀಯಕ್ಕೆ ತಗಾದೆ ಎತ್ತುವ ಹಕ್ಕು ನಮಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಈ ವರ್ಷ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅವರು ವರ್ಲ್ಡ್ ಎಕನಾಮಿಕ್ ಫೋರಂನಲ್ಲಿ ಜಬರ್ದಸ್ತ್ ಭಾಷಣ ನೀಡಿದ್ದರು.

ಯುರೋಪು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಜಗನ್ಮಾರಿಯ ಎರಡನೇ ಅಲೆ ತುರೀಯದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಈ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ್ದ ಮೋದಿ ಅವರು, ಆ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ತೋರಿಸುವ ಒಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಆಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಭಾರತದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಕೋವಿಡ್-19 ಸನ್ನದ್ಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಂಬರದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಆಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಈ ಭಾಷಣವನ್ನು ಡೌನ್‌ಲೋಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮೋದಿ ಆಡಳಿತವು ಶೀಘ್ರವೇ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಬರೆಯುವಾಗ, ಈ ಮಾತುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಶಂಕೆ ನನಗಿತ್ತು. ಅವರ ಭಾಷಣದ ಕೆಲವು ಅಮೂಲ್ಯ ಅಂಶಗಳು ಇಂತಿವೆ:

‘‘ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಈ ಆತಂಕದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ 130 ಕೋಟಿ ಜನರ ಭರವಸೆ, ಧನಾತ್ಮಕತೆ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೊರೋನ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲಿರುವ ದೇಶ ಭಾರತ ಎಂದು ಭವಿಷ್ಯ ನುಡಿಯಲಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೊರೋನ ಸುನಾಮಿ ಏಳಲಿದೆ, ಸುಮಾರು 70-80 ಕೋಟಿ ಜನ ಸೋಂಕಿತರಾಗಲಿದ್ದು, 20 ಲಕ್ಷ ಭಾರತೀಯರು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.’’

‘‘ಸ್ನೇಹಿತರೆ ಭಾರತದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಬೇರೆ ದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡುವುದು ಸಾಧುವಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇ. 18 ಜನರಿಗೆ ಮನೆಯಾಗಿರುವ ಭಾರತ ಕೊರೋನವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಒಂದು ಮಹಾವಿನಾಶದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿದೆ.’’

  ಮಹಾ ನಾಯಕ ಮೋದಿ, ಅಂದು ಮಾನವ ಜನಾಂಗವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದವರಿಂದ ಅಭಿವಂದನೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೀಗ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಬಟಾಬಯಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ನಮ್ಮನ್ನೀಗ ಜಗತ್ತು ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಿಕಿರಣಶೀಲ ವಸ್ತುಗಳೆಂಬಂತೆ ದೂರ ಇರಿಸಿದರೆ, ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಅವರ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸುವಂತಹ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿ, ಅವರ ಪಕ್ಷ ಮತ್ತದರ ಬ್ರ್ಯಾಂಡಿನ ರಾಜಕೀಯವು ವೈರಸ್ ಜೊತೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ, ಮೌಢ್ಯ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಮೂರ್ಖತನಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟಿದೆ ಎಂದರೆ ನಾವವರನ್ನು ದೂರಬಹುದೆ?

ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮೊದಲ ಕೋವಿಡ್-19 ಅಲೆ ಬಂದು ತಣ್ಣಗಾದಾಗ, ಸರಕಾರ ಮತ್ತವರ ಸಮರ್ಥಕರು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದಿದ್ದರು. ಆನ್‌ಲೈನ್ ಸುದ್ದಿ ಪೋರ್ಟಲ್ ‘ದಿ ಪ್ರಿಂಟ್’ನ ಮುಖ್ಯ ಸಂಪಾದಕ ಶೇಖರ್ ಗುಪ್ತಾ ಅವರು ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿ, ‘‘ಭಾರತ ಪಿಕ್‌ನಿಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಚರಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣಗಳು ತುಂಬಿಲ್ಲ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಡ್‌ಗಳ ಕೊರತೆಯಾಗಿಲ್ಲ, ಸ್ಮಶಾನಗಳಾಗಲೀ, ಖಬರಸ್ಥಾನಗಳಾಗಲೀ ಜಾಗ ಅಥವಾ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇದು ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಲು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ನೀವು ದೇವರಲ್ಲ ಎಂದಾಗಿದ್ದರೆ, ಇದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಿದ್ದರೆ ಡೇಟಾ ತಂದು ತೋರಿಸಿ ಮಾತಾಡಿ’’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅವರ ಕ್ರೌರ್ಯಭರಿತ, ಹಳಿಯುವ ಉಪಮೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ - ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಗನ್ಮಾರಿಗಳಿಗೆ ಎರಡನೇ ಅಲೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ದೇವರು ಬೇಕೇನು?

 ವೈರಸ್‌ನ ಈ ಅಲೆಯನ್ನು ಊಹಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರ ಹರಡುವಿಕೆಯ ವೇಗ ಮಾತ್ರ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಗೂ ವೈರಾಣುತಜ್ಞರನ್ನು ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಡವಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಮೋದಿಯವರು ತನ್ನ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಜಂಬ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಕೋವಿಡ್ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ವೈರಸ್ ವಿರುದ್ಧ ‘ಜನ ಅಭಿಯಾನ’ ಈಗ ಎಲ್ಲಿವೆ? ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಅರೆಜೀವವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಇಲ್ಲದ ವಾರ್ಡುಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವಂತ ಇರುವವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವಿಗೀಡಾದವರ ಕಥೆಗಳು ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ಜನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರಿಡಾರ್‌ನಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಿಲ್ಲಿಯ ಸ್ಮಶಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕೊರತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿಯಲು ವಿಶೇಷ ಪರ್ಮಿಟ್ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಜನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಶ್ರಯ ನೀಡಬಲ್ಲ ಹುಲ್ಲುಕಡ್ಡಿಗಳಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿಯಾವೇ ಎಂದು ಅರಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉದ್ಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಜಾಗಗಳು ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಜಾಗಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆಕಾಶದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹಾರುವ ತಟ್ಟೆಗಳು ನಿಂತು ನಮ್ಮ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಿಂದ ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಹೊರಗೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ. ಇದು ನಾವು ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಂಡಿರದ ವಾಯುದಾಳಿ.

 ಭಾರತದ ಹೊಚ್ಚಹೊಸ ಸಾವಿನ ವಿನಿಮಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲೀಗ ಹೊಸ ಕರೆನ್ಸಿಯ ಹೆಸರು ಆಕ್ಸಿಜನ್. ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ವಕೀಲರು -ದೇಶದ ದೊಡ್ಡವರು-ಟ್ವಿಟರ್ ಮೂಲಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಡ್ಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಿಲಿಂಡರ್‌ಗಳಿಗೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಲಿಂಡರ್‌ಗಳ ಗುಪ್ತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ವ್ಯಾಪಾರ. ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಕಾನ್ಸೆಂಟ್ರೇಟರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳು ಕೂಡ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಹೊಸ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳೂ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿವೆ. ಅತ್ಯಂತ ತಳದಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮ ಆಪ್ತರೋ ಕುಟುಂಬಿಕರೋ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಕಡೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಅವರ ಮುಖ ತೋರಿಸಲು ಲಂಚದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ, ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಬರಲೊಪ್ಪಿದ ಪುರೋಹಿತರ ಸರ್ಚಾರ್ಜ್, ಕಂಗೆಟ್ಟಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಆನ್‌ಲೈನ್ ಸಲಹಾ ಸೇವೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹಿಂಡುತ್ತಿರುವ ನಿಷ್ಕರುಣಿ ವೈದ್ಯರು, ಅವೆಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇವೆಯ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಲು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಮಠಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾರಿ, ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೂ ತೆರಬೇಕಾಗುವ ಸ್ಥಿತಿ. ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬಿಡಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಿಸುವ ಮೊದಲು ಪಾವತಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಡೆಪಾಸಿಟ್ ಹಣವೇ ರೋಗಿಯ ಕುಟುಂಬಿಕರನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ತಲೆಮಾರು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ನೂಕಿರುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದರೂ, ಈ ದುರಂತವನ್ನು, ಅರಾಜಕ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಮತ್ತು ಜನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಹೀನ ಬಾಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೇಳಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ x ಗೆ ಆಗಿರುವ ಈ ಅನುಭವ, ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ದಿಲ್ಲಿಯ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಅನುಭವ ಕೂಡ ಹೌದಾಗಿರಬಹುದು. 20 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಈ x , ದಿಲ್ಲಿ ಹೊರವಲಯದ ಘಾಝಿಯಾಬಾದ್‌ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಫ್ಲಾಟ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂವರಿಗೂ ಕೋವಿಡ್ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದ್ದರು. ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಡ್ ಸಿಗುವಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಬೈಪೋಲಾರ್ ಖಿನ್ನತೆ ಇತ್ತು. ಅವರು ಉದ್ವಿಗ್ನರಾಗಿ ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಹಾನಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ್ದರು. ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಮಲಮೂತ್ರಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೋರೋಗ ತಜ್ಞರು ಆನ್‌ಲೈನ್ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆ ಮನೋರೋಗ ತಜ್ಞೆಯ ಪತಿ ಕೊರೋನಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ದಿನಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ x ನ ತಂದೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕಾದೀತೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ರೋಗಿ ಕೋವಿಡ್ ಪಾಸಿಟಿವ್. ಹಾಗಾಗಿ x  , ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡದೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು; ಅವರ ಮಲಮೂತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಲೇವಾರಿ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು; ಶುಚಿಗೊಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಪದಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವನ ಸಂದೇಶ ಬಂತು: ‘‘ಅಪ್ಪತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ’’. ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡದ್ದು ಕೋವಿಡ್‌ನಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ, ಹತಾಶೆಯ ತುತ್ತತುದಿಯಲ್ಲಿ ಮನೋರೋಗದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಳತೆ ಮೀರಿ ಏರಿದ ರಕ್ತದೊತ್ತಡಕ್ಕೆ.

 ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ಸಮಾಜ ಸೇವಕ ಹರ್ಷ್ ಮಂದರ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನಿರ್ಬಾನ್ ಭಟ್ಟಾಚಾರ್ಯ. ಅನಿರ್ಬಾನ್‌ಗೆ 2016ರಲ್ಲಿ, ಆತ ತನ್ನ ವಿವಿ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಪ್ರತಿಭಟನಾ ಸಭೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಆತನ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿದ್ದ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಪ್ರಕರಣ ವಿಚಾರಣೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಮಂದರ್ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಗಂಭೀರ ಕೋವಿಡ್‌ಗೆ ತುತ್ತಾದವರು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಅವರು 2019ರಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಎನ್‌ಆರ್‌ಸಿ, ಸಿಎಎ ಆಂದೋಲನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಬಂಧನದ ಬೆದರಿಕೆಯ ಜೊತೆ, ಅವರು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಅನಾಥಾಲಯಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಬೆದರಿಕೆಗಳೂ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಮಂದರ್ ಮತ್ತು ಭಟ್ಟಾಚಾರ್ಯ, ಸರಕಾರದ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯ ದೊರೆಯದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯವಾಣಿಗಳ ಮತ್ತು ತುರ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಆ್ಯಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಏರ್ಪಡಿಸಿಕೊಡುವ, ಶವಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಮತ್ತು ಶವಗಳನ್ನು ಸಾಗಾಟ ಮಾಡುವ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಕೆಲಸ ಅಲ್ಲ. ಈ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಎಳೆಯರು. ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕಗಳಿಗೆ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿರುವವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಅವರೇ. ಎಳೆಯರು ಹೀಗೆ ಸತ್ತಾಗ, ನಮ್ಮಂತಹ ನಡುವಯಸ್ಸು ದಾಟಿದವರು ಬದುಕುವ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಕೊಂಚವಾದರೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. x ನ ತಂದೆಯ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ನಡೆಯಿತು, x ಮತ್ತವರ ತಾಯಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

 ಕ್ರಮೇಣ ಸ್ಥಿತಿ ಹತೋಟಿಗೆ ಬರಲಿದೆ. ಹೌದು ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಅದಾಗಲಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ದಿನವನ್ನು ನೋಡಲು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿರುತ್ತೇವೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಉಸಿರಾಟ ಸುಲಭ ಆಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಬಡವರಿಗಲ್ಲ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ಅಸೌಖ್ಯದಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಿರುವವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಜಾತಾಂತ್ರಿಕ ವಿನ್ಯಾಸ ಇದೆ. ಬಡವರು ಸತ್ತಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತರೂ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಕ್ಸಿಜನ್‌ಗಾಗಿ ಹಾಹಾಕಾರ ಎದ್ದಿದೆ. ಕೆಲವರು ‘‘ನಿಮ್ಮದೇ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ’’ ಸ್ಕೀಮ್ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ತೀವ್ರ ಜಗಳಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಕೆಸರೆರಚಾಟ ನಿರತವಾಗಿವೆ. ಎಪ್ರಿಲ್ 22ರ ರಾತ್ರಿ, ದಿಲ್ಲಿಯ ದೊಡ್ಡ ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಶ್ರೀ ಗಂಗಾರಾಮ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ 25 ಮಂದಿ ತೀವ್ರಸ್ವರೂಪದ ಕೊರೋನ ವೈರಸ್ ಪೀಡಿತ ರೋಗಿಗಳು ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತನ್ನ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸರಬರಾಜು ಮುಗಿಯುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಾಯಕೋರಿ ಹಲವು ತುರ್ತು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳಿಸಿತ್ತು. ಅದಾಗಿ ಒಂದು ದಿನದ ಬಳಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದರು. ‘‘ಮೃತಪಟ್ಟವರೆಲ್ಲ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಮೃತಪಟ್ಟರೆಂದು ಹೇಳುವಹಾಗಿಲ್ಲ.’’ ಎಪ್ರಿಲ್ 24ರಂದು ದಿಲ್ಲಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಜೈಪುರ್ ಗೋಲ್ಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ 20 ಮಂದಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆಗೆ ಬಲಿಯಾದರು. ಅದೇ ದಿನ ದಿಲ್ಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ಸಾಲಿಸಿಟರ್ ಜನರಲ್ ತುಷಾರ್ ಮೆಹ್ತಾ ಅವರು ಭಾರತ ಸರಕಾರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ‘‘ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಅಳುಬುರುಕರಾಗಬಾರದು ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಕೊರತೆ ಆಗದಂತೆ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ.’’

ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ಕೇಸರಿಹೊದ್ದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಜಯ್ ಮೋಹನ್ ಭಿಷ್ಟ್ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕೊರತೆಯ ವದಂತಿಗಳನ್ನು ಹರಡುವವರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತಾ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಜಾಮೀನುರಹಿತ ಬಂಧನಕ್ಕೀಡು ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಆಸ್ತಿ ಜಫ್ತಿ ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರು. ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಬರಿಯ ಬಾಯಿಮಾತಿನವರಲ್ಲ. ಹಾಥರಸ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬರ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಲು ತೆರಳಿದ್ದ ಕೇರಳದ ಸಿದ್ದೀಕ್ ಕಪ್ಪನ್ ಎಂಬ ಮುಸ್ಲಿಂ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆಯಿಂದ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರೀಗ ಕೋವಿಡ್ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಆಗಿದ್ದು ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಭಾರತದ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿರುವ ಕಪ್ಪನ್ ಪತ್ನಿ, ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಮಥುರಾದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸರಪಳಿಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಿ ‘‘ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ’’ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಹವಾಲು ತೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು (ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟು ಈಗ ಅವರನ್ನು ದಿಲ್ಲಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸುವಂತೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದೆ). ಹಾಗಾಗಿ, ನೀವು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಸಂದೇಶ - ಸಾಯುವವರು ಪ್ರಭುತ್ವದ ವಿರುದ್ಧ ಗೊಣಗದೆ ಸಾಯುವ ಮೂಲಕ ನಿಮಗೆ ನೀವೇ ಒಂದು ಪಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬುದು.

ದೂರು ನೀಡುವವರಿಗೆ ಬೆದರಿಕೆ ಇರುವುದು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಸ್ವತಃ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಪುಟದ ಹಲವರು ಸದಸ್ಯರಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ಸಶಸ್ತ್ರ ದಳಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಫ್ಯಾಶಿಸ್ಟ್ ಹಿಂದುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿ ಸಂಘಟನೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘ (ಆರೆಸ್ಸೆಸ್) ವಕ್ತಾರರೊಬ್ಬರು-ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಶಕ್ತಿಗಳು ಈ ಜಗನ್ಮಾರಿಯ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಋಣಾತ್ಮಕತೆ ಹಬ್ಬಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಪನಂಬಿಕೆ ಮೂಡಿಸಲು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಧನಾತ್ಮಕ ವಾತಾವರಣ ಮೂಡಿಸಲು ಸಹಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ವಿನಂತಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸರಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಟ್ವಿಟರ್ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುವವರು ಯಾರು? ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕೋಣ? ಅಂಕಿ-ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸೋಣವೇ? ಎಷ್ಟು ಜನ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಎಷ್ಟು ಜನ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಸೋಂಕು ತಗಲಿದೆ? ಕೊರೋನ ತುರೀಯ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪುವುದು ಯಾವಾಗ? ಎಪ್ರಿಲ್ 27ರ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, 3,23,144 ಹೊಸ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿದ್ದು, 2,771 ಸಾವುಗಳು ಸಂಭವಿಸಿವೆ. ಈ ನಿಖರತೆ ಸಮಾಧಾನಕರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ - ನಮಗದು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ತಪಾಸಣೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ಸಣ್ಣ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣಗಳ ಸ್ಮಶಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಖಬರಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೋವಿಡ್ ಪ್ರೊಟೊಕಾಲ್ ಸಹಿತ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂಕಿಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಅಧಿಕೃತ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ 30 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸಾವಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮಹಾನಗರಗಳ ಹೊರಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವೈದ್ಯರು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಬಲ್ಲರು. ದಿಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಪರಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಬಿಹಾರದ, ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಮೋದಿಯ 2020ರ ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಲಾಕ್‌ಡೌನಿನ ದುಃಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ನೆನೆದು, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಮ್ಮೂರಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮವರನ್ನು ಸೇರುವ ಕಾತರದಲ್ಲಿರುವ ಅವರ ಜೊತೆ ವೈರಸ್‌ಗಳೂ ಆ ಊರುಗಳನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗಳ ಮೊದಲು ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿದ್ದ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಆಗಿತ್ತು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಲಸೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ದುಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟಲು ಹಣವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟದಿಂದಿದ್ದರು. ಆಹಾರ, ಸಾರಿಗೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಮಂದಿ ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ನಡೆದೇ ತಮ್ಮ ಊರು ಸೇರಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ಈ ಬಾರಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕಾರ್ಮಿಕರು ವಾಹನಗಳು ಲಭ್ಯ ಇರುವಂತೆಯೇ, ರೈಲು ಬಸ್ಸುಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ಬೃಹತ್ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮೂಲಯಂತ್ರವೇ ಅವರಾಗಿದ್ದರೂ, ಆಪತ್ತು ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಿದೆ. ಈ ಬಾರಿಯ ವಲಸೆ ಹೊಸ ವಿಧದ ಅರಾಜಕತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಅವರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವ ಮೊದಲು ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ. ಈ ನಗರದ ವೈರಸ್‌ನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಬಚಾಯಿಸುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಭೇದಿ, ಕ್ಷಯದಂತಹ ಗುಣವಾಗಬಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಗೂ ಜನ ಸಾಯುವಂತಹ ಹಳ್ಳಿಗಳಿವು. ಅಂತಹ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಕೋವಿಡ್‌ನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತವೆ? ಅವರಿಗೆ ಕೊವಿಡ್ ತಪಾಸಣೆ ಲಭ್ಯವೇ? ಅಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿವೆಯೇ? ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಇದೆಯೇ? ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆಯೇ? ಪ್ರೀತಿ ಬಿಡಿ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಕನಿಕರವಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೃದಯ ಇರಬೇಕಾದಲ್ಲಿ, ಹೃದಯಾಕಾರದ ಒಳಗೆ ಭರ್ತಿ ತಣ್ಣಗಿನ ಅನಾದರ ಇದೆ.

 ಎಪ್ರಿಲ್ 28ರ ಬೆಳಗಿನಜಾವ, ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಪ್ರಭುಬಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು. ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಅವರಲ್ಲಿ ಕೊರೋನ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಅವರು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯಾಗಲೀ, ತಪಾಸಣೆಯಾಗಲೀ ಇಲ್ಲದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ತೀರಿಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ, ಅವರ ಸಾವಿನ ಲೆಕ್ಕ ಅಧಿಕೃತ ಕೊರೋನ ಸಾವಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದೊಳಗೆ ಬರದು. ಪ್ರಭುಬಾಯಿ ನರ್ಮದಾ ಕಣಿವೆಯ ಆಂದೋಲನದ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲೊಬ್ಬರು. ನಾನು ಕೆವಾಡಿಯಾದ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ತಂಗಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಊರಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಸತಿ ಕಾಲನಿ ನಿರ್ಮಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗಗಳವರನ್ನು ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸಲಾದ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಪ್ರಭುಬಾಯಿ, ಇನ್ನೂ ಆ ಕಾಲನಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ವಾಸವಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮದೇ ಆಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಡಪಾಯಿಗಳು, ಪರಕೀಯರು, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಾಸಿಗಳು, ಅತಿಕ್ರಮಣಕಾರರು.

ಕೆವಾಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಭಾರತದ ಪ್ರಥಮ ಉಪಪ್ರಧಾನಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಭಬಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಲು ನಿರ್ಮಿತವಾದ ‘ಸ್ಟ್ಯಾಚ್ಯೂ ಆಫ್ ಯೂನಿಟಿ’ ಮಾತ್ರ. 182 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದ, ಈ ಶಿಲ್ಪ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಲ್ಪವಾಗಿದ್ದು 422 ಮಿಲಿಯ ಅಮೆರಿಕನ್ ಡಾಲರ್‌ಗಳ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ. ಹೈ ಸ್ಪೀಡ್ ಲಿಫ್ಟ್ ಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಪಟೇಲರ ಎದೆಯೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ನರ್ಮದಾ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ವಿಹಂಗಮ ನೋಟವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ನಿಮಗಲ್ಲಿ ನದಿ ಕಣಿವೆಯ ಜನಜೀವನ ಕಾಣಿಸದು. ಅದು ಎಂದೋ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಜಲಾಶಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಹೋಗಿದೆ. ಅದಲ್ಲವಾದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ಜನ ಹೋರಾಟವೊಂದರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬಹುದು. ಇದು ಬರಿಯ ಒಂದು ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ಹೋರಾಟದ ಕಥೆ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ನಾಗರಿಕತೆ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಳ ಕುರಿತಾದ ಸಿದ್ಧ ಐಡಿಯಾಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದ ಕಥೆ ಅದು. ಆ ಸ್ಟ್ಯಾಚ್ಯೂ ಮೋದಿಯವರ ಇಷ್ಟದ ಯೋಜನೆ ಯಾಗಿತ್ತು. ಅವರದನ್ನು 2018 ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಘಾಟಿಸಿದ್ದರು. ನರ್ಮದಾ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು ವಿರೋಧಿ ಚಳವಳಿಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಭುಬಾಯಿ ಅವರ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ‘‘ನಾನಿದನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿವೆ. ಕೆವಾಡಿಯಾ ಕಾಲನಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಕೋವಿಡ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ.’’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು.

ಭಾರತದ ಕೋವಿಡ್ ಗ್ರಾಫಿನಲ್ಲಿ ಖಚಿತ ನಂಬರ್‌ಗಳೆಂದರೆ ಅವು, 2020ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರು ಅಹಮದಾಬಾದಿನಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ‘ನಮಸ್ತೆ ಟ್ರಂಪ್’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಟ್ರಂಪ್ ಸಾಗಿಹೋಗುವ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಪಡಿಗಳು ಕಾಣಿಸದಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಗೋಡೆಯ ಹಾಗೆ. ಅವರು ಕೊಡುವ ಭಾರತದ ದೊಡ್ಡಸ್ಥಿಕೆಯ ಅಂಕಿಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರೂ, ಭಾರತದ ವಾಸ್ತವಿಕ ಚಿತ್ರಣಗಳಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವಿಕ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜನ ಹಿಂದೂಗಳಾಗಿ ಮತ ಹಾಕಿ, ಬಳಿಕ ಬಳಸಿ ಎಸೆಯುವ ಸೊತ್ತುಗಳಂತೆ ಸಾಯಬೇಕೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ.

‘‘ಅಳುಬುರುಕರಾಗದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.’’

2020ರ ಎಪ್ರಿಲ್‌ನಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಸ್ವತಃ ರಚಿಸಿದ್ದ ಸಮಿತಿಯೊಂದು ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರಕಾರದ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಬಳಿಕ ನವೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದ್ದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ದಿಲ್ಲಿಯ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ವಂತ ಆಮ್ಲಜನಕ ಉತ್ಪಾದನಾ ಘಟಕಗಳು ಯಾಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಪಡದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪರಿಹಾರನಿಧಿಯ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪಿಎಂ ಕೇರ್ಸ್ ನಿಧಿ ಎಂಬ ಅಪಾರದರ್ಶಕ ನಿಧಿ-ಅದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣವನ್ನು ಮತ್ತು ಸರಕಾರದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಆಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವ ಹೊಂದಿಲ್ಲ-ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಹೇಗೆ ಸನ್ನದ್ಧವಾಯಿತು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಅಚ್ಚರಿಪಡದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ಮೋದಿಯವರಿನ್ನು ನಮ್ಮ ಗಾಳಿಯ ಸರಬರಾಜಿನಲ್ಲೂ ಪಾಲುದಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಲಿದ್ದಾರೆಯೇ?

‘‘ಅಳುಬುರುಕರಾಗದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.’’

ಮೋದಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಒತ್ತಡ ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲಂತಹ ಹಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿದ್ದವೆಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪೋಣ. ಚೂರುಪಾರು ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿರುವ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ತಳಪಾಯಗಳ ನಾಶ, ಹಿಂದೂಯೇತರ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ದಮನ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂರಾಷ್ಟ್ರದ ತಳಪಾಯಗಳನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಎಡೆಬಿಡದ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅಸ್ಸಾಮಿನಲ್ಲಿ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ವಾಸವಿದ್ದು, ಈಗ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಪೌರತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿರುವ ಇಪ್ಪತ್ತು ಲಕ್ಷ ಜನರಿಗಾಗಿ ಬೃಹತ್ ಜೈಲು ಸಂಕೀರ್ಣಗಳನ್ನು ರಚನೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ತುರ್ತಿತ್ತು. (ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟು ಸರಕಾರದ ಕಡೆ ಕಟುವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.)

ಕಳೆದ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ, ಈಶಾನ್ಯ ದಿಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಮುಸ್ಲಿಂ-ದ್ವೇಷದ ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಆರೋಪಿಗಳಾಗಿ ವಿಚಾರಣೆಗೆಂದು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಯುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಪ್ರಜೆಗಳು ಬಾಕಿ ಇದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ ರಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಮರಣಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ. ನಿಮ್ಮ ಜನ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ತುರ್ತು ಇತ್ತು. ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮಮಂದಿರದ ಉದ್ಘಾಟನೆಯೂ ನಡೆಯಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳು ಹಲವು ಹಿರಿಯ ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಕೆಡೆದುರುಳಿಸಿದ್ದರು (ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟು ಸರಕಾರದ ಪರ ನಿಂತಿದೆ ಮತ್ತು ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಸಡಿಲಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿದೆ.) ಕೃಷಿಯನ್ನು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕೃಷಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಕೃಷಿ ಮಸೂದೆಗಳು ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲು ಬೀದಿಗಿಳಿದ ನೂರಾರು ಸಾವಿರ ರೈತರಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡುವ, ಅಶ್ರುವಾಯು ಸೆಲ್‌ಗಳನ್ನು ಸಿಡಿಸುವ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿತ್ತು.

ಅದಲ್ಲದೇ ಕೋಟಿಕೋಟಿ ಸುರಿದು, ದಿಲ್ಲಿಯ ಆಡಳಿತ ಕೇಂದ್ರದ ಕಟ್ಟಡ ವೈಭವವನ್ನು ಹೊಸ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುವ ತುರ್ತು ಇತ್ತು.  ಹೊಸ ಹಿಂದೂ ಭಾರತವು ಹಳೆಯ ಪಳೆಯುಳಿಕೆ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಜಗನ್ಮಾರಿಯ ದಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಬಸವಳಿದಿದ್ದ ಡೆಲ್ಲಿ ಈಗ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಸೇವೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿರುವ “ಸೆಂಟ್ರಲ್ ವಿಸ್ಟಾ” ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದೆ. ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಯೋಜನೆ ನಕಾಶೆಯಲ್ಲಿ, ಸ್ಮಶಾನವೊಂದನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಕುಂಭಮೇಳವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ತುರ್ತಿತ್ತು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹಿಂದೂ ಶ್ರದ್ಧಾಳುಗಳು ಆ ಸಣ್ಣ ನಗರದಲ್ಲಿ ಗುಂಪುಸೇರಿ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧರಾಗಿ, ಪುನೀತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ವೈರಸ್ಸನ್ನೂ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಹಂಚುವ ತುರ್ತಿತ್ತು. ಕುಂಭದ ಪವಿತ್ರ ಮುಳುಗುವಿಕೆ “ಸಾಂಕೇತಿಕವಾಗಲಿ” ಎಂಬ ಮೋದಿಯವರ ಮೆತ್ತಗಿನ ಹೇಳಿಕೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಅರ್ಥ ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಮೇಳ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ನಡೆಯಿತು. (ಕಳೆದ ವರ್ಷ ತಬ್ಲೀಘಿ ಜಮಾತ್ ಎಂಬ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಘಟನೆಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವೇಳೆ ಅಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡವರಿಗೆ ಆದಂತೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈ ಬಾರಿ, “ಕೊರೊನಾ ಜೆಹಾದಿಗಳು” ಎಂದು ಆಪಾದಿಸಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕುಂಭಮೇಳದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡವರನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಅಪರಾಧಿಗಳೆಂದು ದೂರಿಲ್ಲ). ಇದಲ್ಲದೆ ಮಯನ್ಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಡುವೆ ಪಲಾಯನಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸಾವಿರ ರೋಹಿಂಗ್ಯಾ ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ತುರ್ತಾಗಿ ಮಯನ್ಮಾರಿನ ಸೇನಾಡಳಿತಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಕಳಿಸುವುದಿತ್ತು (ಮತ್ತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟು ತನ್ನೆದುರು ದೂರು ಬಂದಾಗ ಸರ್ಕಾರದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನೇ ಸಮರ್ಥಿಸಿತು.)

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ತುರ್ತು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳೇ ಬಹಳೇ, ಬಹಳೇ ವ್ಯಸ್ಥವಾಗಿತ್ತು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತುರ್ತು ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲದೇ, ಅಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕಾದ ಒಂದು ಚುನಾವಣೆ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮೋದಿಯವರ ಖಾಸ್ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಗೃಹಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಷಾ ಅವರು ತಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟುವ ಅವರ ಪಕ್ಷದ ಕೊಲೆಗಡುಕ ರಾಜಕಾರಣದ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ, ಪಶ್ಚಿಮಬಂಗಾಳ ಸಣ್ಣ ರಾಜ್ಯ. ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲೂ ಮುಗಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ ಪೂರ್ವನಿದರ್ಶನಗಳಿವೆ. ಆದರೆ, ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅದು ಹೊಸ ಜಾಗವಾದ್ದರಿಂದ, ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಂಗಾಲದವರಲ್ಲದ ಹೊರಗಿನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಸಂಚಲನಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಚುನಾವಣಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಗಾಗಿ ಸಮಯ ಬೇಕಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎಂಟು ಹಂತಗಳಿಗೆ, ಒಂದು ತಿಂಗಳ ವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಯಿತು, ಎಪ್ರಿಲ್ ೨೯ಕ್ಕೆ ಚುನಾವಣೆಯ ಕೊನೆಯ ಹಂತ. ಕೊರೊನಾ ಸೋಂಕು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಬೇರೆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಚುನಾವಣಾ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸುವಂತೆ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವನ್ನು ಕೋರಿಕೊಂಡವು. ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ, ಸರ್ಕಾರದ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆಗಳು ಮುಂದುವರಿದವು. ಬಿಜೆಪಿಯ ಸ್ಟಾರ್ ಪ್ರಚಾರಕ, ಸ್ವತಃ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿಗಳು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಮಾಸ್ಕ್ ರಹಿತರಾಗಿ, ಮಾಸ್ಕ್ ರಹಿತ ಜನಸ್ತೋಮವನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣಗಳ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಾದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದ ವೀಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಿಲ್ಲ? ಅದು ನಡೆದದ್ದು ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೭ರಂದು; ದೈನಂದಿನ ಸೋಂಕಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯ 2,00,000ಮೀರಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ.

ಈಗ ಮತದಾನ ಮುಗಿದಿದ್ದು, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳವು ಕೊರೊನಾ ಸೋಂಕಿನ ಹೊಸ ಕೇಂದ್ರವಾಗಲು ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಅದೂ ಮೂರನೇ ಮ್ಯುಟೇಷನ್ ಹೊಂದಿದ ವೈರಾಣುವಿಧದೊಂದಿಗೆ -ಅದರ ಹೆಸರೇನು ಗೊತ್ತೇ? “ಬಂಗಾಳ ವೈರಸ್.” ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿ ಕೋಲ್ಕತಾದಲ್ಲಿ ತಪಾಸಣೆಗೊಳಗಾದ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಕೋವಿಡ್ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಎಂದು ಪತ್ರಿಕಾವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿವೆ. ಬಿಜೆಪಿ, ತಾನು ಗೆದ್ದರೆ, ಜನರಿಗೆ ಉಚಿತ ಲಸಿಕೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಗೆಲ್ಲದಿದ್ದರೆ?

“ಅಳುಬುರುಕರಾಗದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.”

ಸರಿ, ಲಸಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನಂತೀರಿ? ಅವು ನಮ್ಮ ಜೀವ ರಕ್ಷಕವೆ? ಭಾರತ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಲಸಿಕೆಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಹೃದಯಸ್ಥಾನ ಅಲ್ಲವೆ? ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಸೀರಂ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ (SII) ಮತ್ತು ಭಾರತ್ ಬಯೋಟೆಕ್ ಎಂಬೆರಡು ಕಂಪನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅವೆರಡೂ ಕಂಪನಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಎರಡು ಅತಿ ದುಬಾರಿ ಲಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಬಡವರಿಗೆ ಕೊಡ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ವಾರ ಅವರು ಪ್ರಕಟಣೆಯೊಂದನ್ನು ನೀಡಿ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ದರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ದರದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಮಾರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸರಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಲ್ಲೂ, ಈ ಲಸಿಕೆ ಕಂಪನಿಗಳು ಭರಪೂರ ಲಾಭ ಗಳಿಸಲಿವೆ ಎಂಬುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಮೋದಿಯವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಶಿಥಿಗೊಂಡಿದೆ, ಕಷ್ಟದ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನ ಈಗ ಬಡತನದ ಶೂಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನರಿಗೆ ಈಗ ಅವರ ಬದುಕು ಸಾಗುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಾಮೀಣೋದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿ ಯೋಜನೆ (NREGA) ಯ ಬಲದಿಂದ. ಅದನ್ನು೨೦೦೫ರಲ್ಲಿ  ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ. ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿರುವ ಜನ ತಮ್ಮ ದುಡಿಮೆಯ ದೊಡ್ಡ ಪಾಲನ್ನು ಲಸಿಕೆಗಾಗಿ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡಿಯಾರೆಂಬುದನ್ನು ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟ. ಇಂಗ್ಲಂಡಿನಲ್ಲಿ ಲಸಿಕೆಗಳು ಉಚಿತ ಮತ್ತು ಅದು ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕು. ಲಸಿಕೆಗೆ ಸರದಿ ಮೀರಿ ಮುಂದೆ ಬರುವವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲು ಅಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರ ಇದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಲಸಿಕೆ ಪ್ರಚಾರದ ಹಿಂದಿರುವ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಲಾಭ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮೋದಿ ಪರ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಈ ಜಗನ್ಮಾರಿಯ ಕುರಿತು ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುವಾಗ, ಅವರು ಹೇಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಗಿಳಿಗಳಂತಾಡುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು “ಸಿಸ್ಟಮ್” ಕುಸಿದಿದೆ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  ವೈರಸ್ ದೇಶದ ಆರೋಗ್ಯ ಆರೈಕೆ “ಸಿಸ್ಟಮ್” ಅನ್ನು ಹತೊಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಇದು ಸಿಸ್ಟಮ್ ಕುಸಿದದ್ದಲ್ಲ. “ಸಿಸ್ಟಮ್” ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ - ಈ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡ- ಇದ್ದ ಬದ್ದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಆರೋಗ್ಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಹದಗೆಡಿಸಿತು. ಆರೋಗ್ಯ ಆರೈಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಜಗನ್ಮಾರಿಗಳು ವಕ್ಕರಿಸಿದಾಗ ಇದೇ ಆಗುವುದು. ಭಾರತ ತನ್ನ ಜಿಡಿಪಿಯ 1.25%ಭಾಗವನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆಂದು ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇದು ಬಡ ದೇಶಗಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ,  ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಮೊತ್ತ ಕೂಡ ಎತ್ತರಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗದಂತಹ ಸೇವೆಗಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ವಾಸ್ತವ ಜಿಡಿಪಿ 0.34%ಅಷ್ಟೇ. ದುರಂತ ಎಂದರೆ, ೨೦೧೬ರ ಲಾನ್ಸೆಟ್ ಅಧ್ಯಯನವೊಂದು ಹೇಳುವಂತೆ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಗರಗಳ ೭೮% ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳ ೭೧% ಆರೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಖಾಸಗಿ ವಲಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ವೈದ್ಯರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಭ್ರಷ್ಟ ರೆಫರಲ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ವಿಮಾ ರಾಕೆಟ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಖಾಸಗಿಯವರ ಕೈಗೆ ಹರಿವಾಣದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಆರೋಗ್ಯ ಆರೈಕೆ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕಾಗಿದ್ದು, ಖಾಸಗಿ ವಲಯದವರು, ಹಣವಿಲ್ಲದ ಹಸಿದ, ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ, ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಜನತೆಗೆ ಅದನ್ನು ಒದಗಿಸಲಾರರು. ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರ ಈ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಸಗೀಕರಣವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಪರಾಧವೇ ಸರಿ.

ಕುಸಿದಿರುವುದು ಸಿಸ್ಟಮ್ ಅಲ್ಲ, ಸರ್ಕಾರ. “ಕುಸಿದಿದೆ” ಎಂಬುದು ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಸಮರ್ಪಕವಾದ ಶಬ್ದ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಾವೀಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ನಿರ್ಲಕ್ಶ್ಯ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಪಚಾರ. ವೈರಾಣು ತಜ್ಞರ ಪ್ರಕಾರ, ಶೀಘ್ರವೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದೈನಂದಿನ ಸೋಂಕಿತರ ಸಂಖ್ಯೆಯ 5,00,000ಕ್ಕೆ ಏರಲಿದೆ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಪ್ರತಿದಿನ ಪರಸ್ಪರ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರಿ ತೆಗೆದಂತೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರೊಡನೆ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಆತಂಕದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡೇ. ನಮಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೇಟಿಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆ, ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ, ಆದರವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳಲಿವೆಯೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಂದೇನು ಘೋರದುರಂತ ಕಾದಿದೆ, ಮುಜುಗರ ಕಾದಿದೆ ಎಂದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.  ನಮ್ಮನ್ನಿಂದು ಕಂಗೆಡಿಸಿರುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳು ತಂದೊಡ್ಡಿರುವ ಅಪಮಾನ,

ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ #ModiMustResign ಟ್ರೆಂಡ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಮೀಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ತನ್ನ ಗಡ್ಡದ ಮರೆಯಿಂದ ತಲೆಬುರುಡೆಗಳ ರಾಶಿಯ ಜೊತೆ ಇಣುಕುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.  ಮಹಾತ್ಮ ಮೋದಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ರಣಹದ್ದುಗಳಂತೆ ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿರುವ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ್ ಷಾ ಜೋಡಿ ಶವಗಳಿಂದ ಭರಿತವಾದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಓಟುಗಳಿಗಾಗಿ ಅರಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ಕಥೆಯ ಒಂದು ಮಗ್ಗುಲು ಮಾತ್ರ. ಅದರ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಖಾಲಿಕಣ್ಣುಗಳ ನಂಜು ನಗೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಈ ಹಿಂದೆ ಹಲವರು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಮಾಡಿದಂತೆ ಉಳಿದವರನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಈ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕವಾಗಬಲ್ಲವು. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರು ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ. ಅವರ ಮತದಾರರು ಬಲುದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನೋವು ಅವರಿಗೆ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ.

ಫ್ರೆಡ್ರಿಕ್ ಡೊಗ್ಲಾಸ್ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ: “ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಮಿತಿ ನಿಗದಿಯಾಗುವುದು ಅವರು ಯಾರನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಾರೋ ಅಂತಹವರ ಸಹನಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ.” ನಾವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಹನಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೊಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಬದುಕಿಗೆ, ಯಾರ ತಂಟೆಗೂ ಹೋಗದೆ ನಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾವೇ ಇದ್ದುಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ, ನಮ್ಮ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಸಮಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು  ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ನೋಡಿ, ನಮಗಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಪಮಾನವನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟುಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಅವರು 2001ರಲ್ಲಿ ಗುಜರಾತಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಬಳಿಕ, 2002ರ ಗುಜರಾತ್ ನರಮೇಧದ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆದ ಈ ಕರಾಳ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ, ಕಾನೂನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಹಿಂದೂ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಗುಜರಾತ್ ಪೊಲೀಸರ ಸಹಕಾರದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅವರ ಕಣ್ಣಳತೆಯಲ್ಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಕೊಲೆಗೈದರು, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮಾಡಿದರು, ಜೀವಂತ ಸುಟ್ಟರು. ೫೦ ಮಂದಿ ಹಿಂದೂ ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಜೀವಂತ ಸುಟ್ಟ ಘೋರ ದಾಳಿಗೆ “ಪ್ರತೀಕಾರ” ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇದು ನಡೆದಿತ್ತು.  ಹಿಂಸೆ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಬಳಿಕ, ಆಗಷ್ತೇ ತನ್ನ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ನೇಮಕಗೊಂಡಿದ್ದ ಮೋದಿ, ವಧಿ ಪೂರ್ವ ಚುನಾವಣೆ ನಿಗದಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. “ಹಿಂದೂ ಹೃದಯ ಸಾಮ್ರಾಟ” ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿ ಇಡಿಯ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮೋದಿಗೆ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಬಹುಮತ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದೀಚೆಗೆ ಮೋದಿ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನುಸೋತದ್ದೇ ಇಲ್ಲ.

ಪತ್ರಕರ್ತ ಆಶಿಷ್ ಖೇತಾನ್, ಗುಜರಾತ್ ನರಮೇಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಕೊಲೆಗಡುಕರು ಹಲವು ಮಂದಿಯನ್ನು ಕ್ಯಾಮರಾದೆದುರು ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗ ಅವರು, ತಮ್ಮ ನರಮೇಧದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಜಂಬಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದಿದೆ. ಹೇಗೆ ಜನರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಹಾಕಿದೆವು, ಹೇಗೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಹೊಟ್ಟೆ ಸೀಳಿದೆವು, ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಮಕ್ಕಳ ತಲೆಯನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದೆವು ಎಂದು.  ಮೋದಿ ತಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಗಿದ್ದುದರಿಂದಲೇ ತಮಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಎಂದವರು ಹೇಳಿದ್ದರು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾಹಿನಿಗಳು ಆ ವೀಡಿಯೊಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರದ ಖುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆಯೇ, ಖೇತಾನ್ ಅವರ ಈ ಟೇಪ್‌ಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಫೊರೆನ್ಸಿಕ್ ತಪಾಸಣೆಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಅವನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಕೊಲೆಗಡುಕರನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಜೈಲಿಗಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಬಹುತೇಕರು ಇನ್ನೂ ಹೊರಗಿದ್ದಾರೆ. ಖೇತಾನ್ ತನ್ನ ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ಪುಸ್ತಕ Undercover: My Journey Into the Darkness of Hindutva ದಲ್ಲಿ, ಮೋದಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿತ್ವದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಗುಜರಾತಿನ ಪೊಲೀಸರು, ನ್ಯಾಯಾಧಿಶರು, ವಕೀಲರು, ಸರ್ಕಾರಿ ವಕೀಲರು, ಮತ್ತು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿ ಹೇಗೆ ಕುತಂತ್ರದಿಂದ ಸಾಕ್ಶ್ಯಗಳನ್ನು ತಿರುಚಿದರು, ಸಾಕ್ಶ್ಇಗಳಿಗೆ ಭೀತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದರು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದೀಶರನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬಾರತದ ಹಲವು ಮಂದಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳೆನ್ನಿಸಿಕೊಂಡವರು, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಮತ್ತವರ ಮಾಲಕತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಆಗುವುದಕ್ಕೆ ಹಾದಿ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಬಹಳ ಶ್ರಮ ಹಾಕಿದರು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸತತವಾಗಿ ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮಂತಹವರನ್ನು ಅಪಮಾನಿಸಿ, ಬೈದರು. “ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ” ಅವರ ಮಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಈವತ್ತಿಗೂ ಕೂಡ ಅವರು ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಅವರ ಭಾಷಣ ಕೌಶಲಕ್ಕಾಗಿ “ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ” ಹೊಗಳಿಯಾರೇ ಹೊರತು, ಕಟುವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಟೀಕಿಸಲಾರರು. ಆದರೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಅವರ ಟೀಕೆಗಳು, ಗೇಲಿಗಳು ಕಟುವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೊವಿಡ್ ಬರುತ್ತದೆಂದು ಪದೇಪದೇ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಸನ್ನದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಪದೇಪದೇ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕಾರಣಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಇವರ ವಿಶೇಷ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮೀಸಲಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ಪ್ರಚಾರ ಸತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು  ನಾಶಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ, ಅದು ಪ್ರಜಾತಂತ್ರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಷಡ್ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಮನಾದುದು.

ನಾವೀಗ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದೇವೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಒಂದಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ ನರಕಕ್ಕೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಿರುಚಲಾಗಿದೆ ಅಥವಾ ಶಿಥಿಲಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ವೈರಸ್ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಪ್ಪಿಹೋಗಿದೆ.

ನಾವು ಸರ್ಕಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಮಸ್ಯೋತ್ಪಾದಕ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನೀಗ ಈ ವಿಕೋಪದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ ಹೊರತರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಕ್ತಿ   ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತವರು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಕೂಡ ಎಂಬುದು – ತೀರಾ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ನಿರಾಶಾದಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿ. ಈ ವೈರಸ್ ಒಂದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮಸ್ಯೆ. ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ, ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ, ಅದನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ, ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ಸದಸ್ಯರು, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತನೀತಿ ಪರಿಣತರು ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಮೋದಿಯವರಿಗೆ, ತನ್ನ ಅಪರಾಧಗಳಿಗಾಗಿ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಡುವುದು ಒಂದು ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹ ಆಯ್ಕೆಯೆ? ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಅವರು ಇವುಗಳಿಂದೆಲ್ಲ – ಅವರ ಈ ತನಕದ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮಗಳಿಂದ - ಸ್ವಲ್ಪಕಾಲ ದೂರ ಇರಬೇಕು.  ಅಲ್ಲಿ ಏರ್ ಇಂಡಿಯಾ ಒನ್ ಇದೆ. ೫೬೪ಮಿಲಿಯ ಡಾಲರ್ ತೆತ್ತು ಖರೀದಿಸಿರುವ ಬೋಯಿಂಗ್ ೭೭೭. ಅದನ್ನು ವಿವಿಐಪಿ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ -ಅಂದರೆ ಅವರಿಗೆ- ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಈಗ ಬಹಳ ಸಮಯಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದೆ ಖಾಲಿ ಕುಳಿತಿದೆ. ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಜನ ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಾಡಿ ಬರಲಿ. ನಾವಿಲ್ಲಿ ಉಳಿದವರು ಈ ಆಗಿರುವ ಕಸಮುಸುರೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎತ್ತಿ ಸ್ವಚ್ಛಪಡಿಸಲು ನಮಗೇನೆಲ್ಲ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡೋಣ.

ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ಇರಿಸಬೇಡಿ. ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದೆ.

‘ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ’ ನಿಮಗೆ ಆಪ್ತವೇ ? ಇದರ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿರಬೇಕೇ? 

ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ  ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Comments (Click here to Expand)